پیرمرد غمگین شد، گفت خيلي عجله دارد و

نیازی به عکسبرداری نیست .

پرستاران از او دلیل عجله اش را پرسیدند :

او گفت : همسرم در خانه سالمندان است.

هر روز صبح من به آنجا می روم و صبحانه

را با او می خورم. امروز به حد كافي دير شده

نمی خواهم تاخير من بيشتر شود !

يكي از پرستاران به او گفت : خودمان به او

خبر می دهیم تا منتظرت نماند .

پیرمرد با اندوه ! گفت : خیلی متأسفم.

او آلزایمر دارد . چیزی را متوجه نخواهد شد !

 او حتی مرا هم نمی شناسد !

پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی داند

 شما چه کسی هستید، چرا هر روز صبح

برای صرف صبحانه پیش او می روید؟

پیرمرد با صدایی گرفته ، به آرامی گفت:

اما من که می دانم او چه کسی است

ولی وقتی تو ازم پرسیدی چند تا دوسم داری

بزرگترین عددیه که میشناسم ... دقت کردی که

قشنگترین و عزیز ترین چیزای دنیا همیشه یکین

؟ ماه یکیه ... خورشید یکیه ... زمین یکیه ...

خدا یکیه ... مادر یکیه ... پدر یکیه ... تو هم یکی

هستی ... وسعت عشق من به تو هم یکیه ...

پس اینو بدون از الان و تا همیشه یکی دوستت دارم .

 

منتظر ديدار تو هستم،

 

 

سهل است بگويم که گرفتار تو هستم،

 

 
من در پى اين حادثه غمخوار تو هستم،

 

 

هر چند که دور از مني و من ز تو دورم،

 

 

بر جان تو سوگند که دوستدار تو هستم...

 

سايه اي گمگشته اي در يك كويرم ، كيستم

 

 

پرسشي بي پاسخم ، در جستجوي چيستم

 

يك قدم تا انتهاي دردهايم مانده است

 

 

منتظر تا اينكه باز آيي بگويي كيستم

 

 

روي دوش خسته ام آوايي از دلواپسي است

 

 

از كدامين سمت مي آيي بگو ، مي ايستم

 

 
رويروي آينه تصوير خود گم كرده ام

 

 

عمري اما در كجاي آينه مي زيستم

 

 

بي تو اي تنهاترين اميد بودنهاي من

 

 

بي تو حتي در نگاه لحظه ها هم نيستم

 

 

صبر کن عشق زمین گیر شود بعد برو

 

 

یاکه دل از دیدن توسیرشود بعد برو

 

ای پرنده به کجا قدر دگر صبر بکن

 

آسمان پای پرت پیر شود بعد برو

 

باش با دست خود آیینه را پاک کن

 

نکند آیینه دلگیر شود بعد برو

 

تو اگر گریه گریه کنی بغض منم می شکند

 

 

گریه کن عشق نمک گیر شود بعد برو

 

یک نفر حسرت لبخند تو را می بارد

 

صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو

 

خواب دیدم شبی از راه سوارت آمد

 

صبر کن خواب تو تعبیر شود /بعد برو

 

 

 

 

شاعر و فرشته اي با هم دوست شدند...

 

 

فرشته پري به شاعر داد و شاعر شعري به

 

 

فرشته...

 

شاعر پر فرشته را لاي دفتر شعرش

 

 

 

گذاشت و شعرهايش بوي آسمان گرفت

 

و فرشته شعر شاعر را زمزمه كرد و دهانش مزه

 

 

 عشق گرفت...

 

 

خدا گفت: ديگر تمام شد... ديگر زندگي براي هر

 

 

 

 دو تان دشوار مي شود...!؟

 

زيرا شاعري كه بوي آسمان را بشنود،

 

 

 

زمين برايش كوچك است

 

و فرشته اي كه مزه عشق را بچشد، آسمان

 

 

 برايش تنگ می شود!!

 

 

 

 

تا روزی دیگه خدا نگهدار !